Sane Sanity

Je rijdt met ongeveer 50 km/h door je woonwijk in je blauwe Citroen Saxo. Het regent al de hele week en de straatstenen glanzen door de regen alsof deze zojuist gepolijst zijn. Terwijl je in gedachte even terug denkt aan die warme zomermidag in Spanje, merk je dat een kind in een gele regenjas op enkele meters voor je de straat oversteekt. Het kind merkt jouw nu ook op en blijft verstijfd van angst op jouw rijbaan staan. Terwijl het kleine jongetje de dood in de ogen kijkt besluit je het stuur om te gooien en het kind te ontwijken. De auto komt in een slip en liters water spatten op door de glijdende achterwielen.

Ondertussen is de voorkant van de auto aangekomen op de andere helft van de weg. Langs de kant staat een zacht flikkerende lantaarnpaal met daarop een verregende affiche met de tekst ” Henk 50 jaar”. Door weer het stuur om te gooien en zo de lantaarnpaal te ontwijken glijdt de achterkant van de auto opzij, vlak voor het nu uit angst achterover gevallen jongetje. Het scheelt weinig maar net genoeg om een drama te voorkomen. De auto glijdt nu zijdelangs vlak langs de trottoirbanden. Na een volgende serie van stuurhandelingen druk je koppelingspedaal in om de voorwielen sneller in bedwang te hebben. De achterkant slingert nog een enkele malen kort en komt daarna tot rust.

Rustig stop je de auto door langzaam steeds harder je rem in te drukken om een zo kort mogelijke remweg te hebben en de auto in bedwag te houden op het natte wegdek. Het kind dat nog steeds half op de grond ligt krabbeld overeind en beseft niet dat hij geluk heeft gehad dat iemand met een anti-slipcursus de blauwe Saxo bestuurde.

Je hoopt het niet mee te maken, maar wanneer een gevaarlijke situatie als deze zich voordoet ben je des te blij dat je weet hoe je je auto in bedwang kunt houden onder zulke omstandigheden.

Gisteren heb ik namelijk een anti-slipcursus gevolgt bij Slotemakers in Zandvoort samen met mijn broer en schoonzus. Tijdens deze dag (van 9:00 tot 16:30) heb ik de fijne kneepjes van het slippen geleerd. Na een korte theoretische uitleg was het al snel tijd om de baan op te gaan. Met ons drieën hebben we in een Opel Astra 1.4 op een natte baan enkele oefeningen moeten verrichten, begeleidt door instructeur Tom. Als eerste de uitwijkingsproef waarde je op het laatste moment een obstakel moet ontwijken. De eerste pogingen draaiden (lol!) uit tot 180’s en 360’s tezamen met piepende banden en een gillende schoonzus. Na enkele pogingen krijg je het beter onder de knie en uiteindelijk slinger je als een volleerde ballerina rond het obstakel.

Als tweede stond een remoefening op het schema. Hierbij wordt uitgelegd wat er gebeurd als men vol in de ankers gaat op een nat wegdek, zowel met als zonder ABS. Uiteindelijk was het de bedoeling om een zo kort mogelijke remweg te krijgen door niet vol in de ankers te gaan, maar rustig beginnen te remmen en naarmate je langzamer gaat steeds harder je rempedaal in te trappen. Hierbij moet je zorgen dat het ABS systeem ‘net’ niet in werking gaat (ABS geeft niet de kortste remweg). Beginnende bij ongeveer 48 meter in de eerste poging kwam ik uiteindelijk tot een remweg van ongeveer 28 meter.

Na een drukke ochtend was het tijd om een korte lunchpauze te nemen. Tot onze verbazing stonden er ook kroketten en die zijn dan ook vol genoegen naar binnen gewerkt.

Daarna een korte uitleg over de oefeningen die er in de middag gedaan gingen worden. Als eerste een combinatie tussen de eerste en tweede oefening genaamd RUR (Remmen Uitwijken remmen). Dit stelde niet veel voor maar het gaf in elk geval de gelegenheid om de grenzen iets te verleggen.

Als laatste het toefje op de slagroom, de Cirkel. Op een rond stuk baan moest de auto onder controle gehouden worden. Onderstuur en overstuur moesten worden gecorrigeerd door respectievelijk gas los te laten of tegen te sturen. Dit was zeker te weten het leukste onderdeel en vereiste veel inzet. Uiteindelijk werd de rotonde verlaten door een sierlijke zwaai (behalve bij mijn broer die het 3 keer over moest doen). Daarna een natte hellingproef waarbij er geen gebruik gemaakt moest worden van de handrem maar juist van de voetrem (zoals ik het ook geleerd heb tijdens mijn rijlessen), dus dat was voor mij een eitje. Daarna nog een korte uitleg over sturen in natte omstandigheden op de remproef baan waarbij de instructeur voor een toegift zorgde (de handrem aantrekken tijdens het sturen). Na dit ook enkele malen per persoon gedaan te hebben was het weer voorbij (te snel).

Als laatste werden de certificaten uitgedeeld. De mensen op de administratie hadden waarschijnlijk teveel gezopen en hadden mijn naam verkeerd gespeld (Motanus i.p.v. Montanus), maar dit probleem was snel verholpen.

Uiteindelijk heb ik een supergave dag gehad! Het was echt tof om tijdens het slippen je auto onder controle te houden. Natuurlijk was het ook leuk om lekker rond te tollen zonder gevaar je eigen auto te beschadigen. Zeker de moeite waard om een keer te doen. Naast dat het ontzettend leuk is wordt je ook een stuk behendiger in het controleren van je auto in gladde omstandigheden.